Oświęcim: Wydawnictwo Napoleon V, 2016, s. 20, 38, .. Wiadomo, iż liburny budowano z lekkiego drzewa jodłowego lub świerkowego (por. Naturalis historia XVI, 17), co znacząco wpływało na ich masę, prędkość i zdolność manewrowąFriedrich Lübker: Reallexikon des classischen Alterthums. Wyd. 6. Leipzig: B.G. Teubner, 1882, s. 666..
Zależnie od wielkości jednostki, załoga składała się z 50-80 wioślarzy (remiges) i 30-50 żołnierzy (classiarii). Wczesne liburny miały 10-14 par wioseł w jednym rzędzie, ławy wioślarskie były odsłonięte, a napęd pomocniczy stanowił prostokątny żagiel rejowy na grotmaszcie i niekiedy drugi, na skośnym fokmaszcie (artemonie). Według Pliniusza (Naturalis historia IX, 5; X, 32) okręty miały ostry dziób stawiający falom możliwie najmniejszy opór, zakończony taranującą ostrogąKrzysztof Kubiak: Piraci końca republiki. W: Mare nostrum. Wielkie wojny Rzymian z piratami i Galami, seria: Bitwy i wyprawy morskie nr 8, s. 14. „Rzeczpospolita” 6 marzec 2010.. Natomiast przy liczbie 60 wioseł na burcie liburny mogły dysponować obsadą 120 wioślarzy, mając w załodze oprócz 10-15 marynarzy (nautes) także 40 żołnierzy. Za czasów Oktawiana Augusta nawet okazałe liburny były uważane za jednostki niewielkie i szybkie w porównaniu z niezwrotnymi okrętami Antoniusza walczącymi pod Akcjum.