Współczesne ustalenia dopuszczają, że liburna mogła rozwijać prędkość 14 węzłów pod żaglami i 7 węzłów na wiosłachRichard A. Gabriel: The Roman Navy. Masters of the Mediterranean. „Military History” 29 (9), 2007, s. 36–43.. Wprowadzane późniejsze modyfikacje, jak np. zwiększenie ochrony przed pociskami, zapewne wpływały ujemnie na prędkość jednostki, dlatego ekrany takie można w razie potrzeby demontować.
Rola i wykorzystanie thumb|240px|Liburny rzeczne na reliefie z Kolumny Trajana Ze względu na niewielkie wymiary i dużą manewrowość liburny stosowano głównie jako jednostki zwiadowcze przeznaczone do rozpoznania (navis lusoria), choć źródła informują też o ich udziale w poważnych starciach. Jedna z inskrypcji (CIL X, s. 1128) świadczy, że typ ten początkowo zaliczano do okrętów najniższej klasy we flocie rzymskiej. W czasach cesarstwa stanowiły już główną kategorię jednostek pływającychOktawiusz Jurewicz, Lidia Winniczuk: Starożytni Grecy i Rzymianie w życiu prywatnym i państwowym. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 418., zwłaszcza w składzie flot prowincjonalnych. Używano ich w całym imperium rzymskim, nie tylko na akwenach morskich (jak classis Britannica w Gesoriacum), ale też we flotyllach rzecznych, np. na Nilu, Renie (classis Germanica) czy Dunaju i jego dopływach (classis Pannonica).