Historia Pochodzenie tej nazwy ma ścisły związek ze wschodnimi rubieżami dawnej Rzeczypospolitej. W XIX wieku, na obszarach polsko-litewskiego pogranicza, kabanem nazywano tuczonego na mięso (głównie ziemniakami) młodego wieprzka, którego mięso cechowała wysoka jakość. Kabanosy znane w dzisiejszej postaci oparte są na technologii co najmniej 80-letniej, jako wędlina popularna w Polsce już na przełomie lat 20. i 30. XX wieku. Wyrabiano je w niewielkich wędliniarniach i masarniach, często różniły się nieco smakiem zależnie od stosowanych przypraw. Jednolita receptura rozpowszechniła się dopiero po wojnie. W czasach PRL-u wędlina ta zyskała wielką popularność, stając się też polską specjalnością eksportową.
Wytwarzanie Kabanosy wyrabia się z mięsa wieprzowego klasy pierwszej i klasy drugiej A oraz B. Początek produkcji polega na wstępnym rozdrabnianiu mięsa i peklowaniu na sucho przez dwie doby. Następnie mięso klasy I rozdrabniane jest do wielkości ok. 10 mm, a pozostałe – do wielkości 8 mm. Dzięki temu w przekroju widać ładne, duże kawałki mięsa najlepszej jakości. Całość doprawiana jest pieprzem, gałką muszkatołową, kminkiem i cukrem, a następnie wędruje do cienkich baranich osłonek o średnicy 20–22 mm.