Antoni Bukowy (ur. 14 czerwca 1891 w Przeworsku, zm. 3 sierpnia 1973 w Świętochłowicach) – polski lekarz, specjalista pulmonolog i epidemiolog, odegrał ważną rolę w opanowaniu epidemii gruźlicy po II wojnie światowej na Górnym Śląsku, w najgęściej zaludnionym obszarze Polski, w Świętochłowicach.
Życiorys W młodości, wiosną 1919 r., brał udział w akcji likwidacji epidemii tyfusu plamistego w okolicach Olkusza.
Dzieje historyczne ziem polskich sprawiały, że jego kariera medyczna została kilkakrotnie przerywana. Bukowy rozpoczął studia medyczne w 1911 r. we Lwowie na Uniwersytecie Lwowskim jako poddany austro-węgierski. Wybuch I wojny światowej i pobór do armii austro-węgierskiej studia te przerwał. Służył jako jednoroczny ochotnik medyk w sztabie 90 pułku piechoty.. Dostał się do niewoli rosyjskiej pod Kraśnikiem. Przebywał we wsi Weschowo w powiecie łukojanowskim guberni niżnonowogrodzkiej.