Uwolniony został po odrodzeniu państwa polskiego w listopadzie 1918 r. W 1920 wznowił studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Tuż po rozpoczęciu studiów został wcielony do armii polskiej na krótką służbę w charakterze sanitariusza w Szpitalu Wojskowym w Bielsku. W 1921 r. powrócił na studia w Krakowie, które przerwał, by wznowić naukę na Uniwersytecie Lwowskim na Wydziale Lekarskim. Tam, w 1925 r. uzyskał dyplom lekarski.
W 1928 zamieszkał w Lipinach na Górnym Śląsku, gdzie ożenił się z Heleną Styrną w 1929 r. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Królewska Huta. Posiadał przydział do Kadry Zapasowej 10 Szpitala Okręgowego w Przemyślu.
Na skutek wybuchu II wojny światowej w 1939 r. powołano go do służby wojskowej do Przemyśla. Po klęsce Armii Polskiej, w listopadzie 1939 wrócił na Śląsk do wykonywania zawodu lekarza, gdzie wspierał polski ruch oporu do końca wojny. Po II wojnie światowej pozostał na Śląsku aż do śmierci.
Był członkiem zarządu Polskiego Czerwonego Krzyża i Polskiego Towarzystwa Lekarskiego.