Pierwsza solowa wystawa Edwarda Dwurnika odbyła się w Galerii Współczesnej w Warszawie w 1971. Zaprezentował wówczas obrazy z cyklów: „Dyplom” (1969–1970), „Gipsowy plener” (1970–1971), „Droga” (1970–1971), „Różne błękity” (1971) oraz rysunki z serii „Namiętności” (1969)Edward Dwurnik. Od grudnia do czerwca, red. M. Sitkowska, katalog wystawy, Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy, Muzeum Górnośląskie w Bytomiu, Bydgoszcz 1997, s. 157. Dwurnik był już w pełni ukształtowanym artystą, którego doceniono za „buntowniczą postawę”Krauze W., „Życie Warszawy” 1971 nr 251 oraz „wnioski wyciągnięte z najrozmaitszych nurtów młodzieżowej antysztuki”Skrodzki W., „Współczesność” 1971 nr 23. W 1967, podczas swojej pierwszej podróży zagranicznej do Paryża zetknął się z twórczością Bernarda Buffeta, która w znaczący sposób wpłynęła na ekspresyjny styl jego malowaniaDeptuła N., Do czego Polakom potrzebny jest Edward Dwurnik, [w:] Edward Dwurnik Malarstwo. Próba retrospektywy, katalog wystawy, Galeria Sztuki Współczesnej Zachęta, Warszawa 2001, s. 20.thumb|250px|Obraz Edwarda Dwurnika „Wawel”, nr inw. 9216. Dar malarza dla Zamku Królewskiego na Wawelu w roku 2010W 1972 rozpoczął tworzenie cyklu „Sportowcy”, którego premierowy pokaz miał miejsce w krakowskiej Galerii Arkady w 1974.