Naprowadzanie pocisku odbywało się przy pomocy autopilota i półaktywnego systemu naprowadzania, który odbierał echo celu oświetlanego okresowo przez radar samolotu-nosiciela, co umożliwiało korekcję kursu pocisku. W odległości 18,2 km od celu rozpoczynało się aktywne naprowadzanie pocisku poprzez załączenie wbudowanego radaru. W celu przechwycenia celów na największych dystansach pocisk leciał na wysokim pułapie dla zredukowania oporów powietrza, dzięki czemu maksymalny dystans od atakowanego przez pocisk w wersji AIM-54A celu, mógł osiągnąć 135 km. Minimalny dystans, na jaki można było użyć pocisku Phoenix, wynosił 3,7 km, a naprowadzanie przy tak krótkim dystansie odbywało się całkowicie aktywnie przy użyciu wbudowanego radaru. Głowica odłamkowo-burząca o masie 60 kg posiadała trzy rodzaje zapalników w tym dwa zbliżeniowe, radarowy i termiczny, oraz uderzeniowy.

AIM-54B Pocisk AIM-54A zmodyfikowany w celu uproszczenia produkcji, poprzez zastosowanie stateczników z blachy, a nie aerodynamicznych powierzchni z wypełniaczami ulowymi. Pocisk został unowocześniony i polepszono jego zdolności przechwytywania pocisków manewrujących. Produkcja AIM-54B rozpoczęła się w 1977 roku.