23 lipca 1952 nie czekając na ukonstytuowanie się nowego, wspólnego Zgromadzenia EWWiS i EWO zlecono dotychczasowemu Zgromadzeniu EWWiS powiększonemu jednak o nowych deputowanych (do traktatowej liczby członków) opracowanie w ciągu sześciu miesięcy statutu dla przyszłej Europejskiej Wspólnoty Politycznej. Tak uformowany organ nazwano Tymczasowym Zgromadzeniem (Ad Hoc Assembly) co oznaczało, że został on powołany tylko do tego konkretnego zadania. Przewodniczył mu belgijski polityk Paul-Henri Spaak, a szefem Komisji Konstytucyjnej został Niemiec Heinrich von Brentano.
Konstytucja została napisana w duchu mocno federalistycznym, z dwuizbowym parlamentem na który miały składać się wybierana w wyborach powszechnych Izba Ludowa i Senat Europejski wyznaczany przez parlamenty narodowe. Izba Ludowa miał mieć wszelkie uprawnienia charakterystyczne dla tego typu instytucji, kontrolę nad egzekutywą i możliwości prawodawcze. Funkcje do tej pory zarezerwowane dla Rady Ministrów EWWiS. W projekcie europejskiej konstytucji nie zabrakło również europejskiego rządu, miała nią zostać Rada Wykonawcza odpowiedzialna przed Izbą Ludową i Prezydentem wybieranym przez europejski Senat.