Brahms występował również jako pianista, często współpracując ze skrzypkiem Josephem Joachimem. Jego twórczość stopniowo zdobywała uznanie poza obszarem niemieckojęzycznym, szczególnie w krajach anglosaskich i skandynawskich. W 1880 roku wystąpił w Krakowie wspólnie z Joachimem. Osiedlił się na stałe w Wiedniu. Przez wiele lat przyjaźnił się z Theodorem Billrothem, chirurgiem i krytykiem muzycznym.
Wspierał także młodszych kompozytorów, w tym Antonína Dvořáka i Gustava Mahlera, mimo że jego relacje z nurtem nowej muzyki niemieckiej były często przedmiotem sporów estetycznych. W 1889 roku otrzymał tytuł honorowego obywatela Hamburga.
Pod koniec życia chorował; niedługo przed śmiercią stwierdzono u niego raka wątroby. Zmarł nad ranem 3 kwietnia 1897 roku w wieku 63 lat wskutek choroby. Pochowany na Cmentarzu Centralnym w Wiedniu.
Brahms otrzymał liczne wyróżnienia, w tym tytuły doktora honoris causa uniwersytetów w Wrocławiu i Cambridge, odznaczenie Pour le Mérite oraz honorowe obywatelstwo rodzinnego miasta. Charakteryzował się wysokim stopniem samokrytycyzmu – do publikacji dopuszczał wyłącznie utwory uznane przez siebie za w pełni dojrzałe artystycznie.