Województwo podlaskie (łac. Palatinatus Podlachiae) – województwo I Rzeczypospolitej istniejące w latach 1513–1795 ze stolicą w Drohiczynie, część prowincji małopolskiej.
Historia mały|lewo|Drohiczyn – kolegium i kościół Jezuitów|197x197px Utworzone zostało przez króla Zygmunta Starego 29 sierpnia 1513 poprzez wydzielenie z województwa trockiego ziem bielskiej, drohickiej, mielnickiej, brzeskiej i kamienieckiej. Od 1516 roku na mocy przywileju królewskiego ziemie wchodzące w skład województwa były objęte prawem polskim. W 1520 Zygmunt I Stary wydał kolejny przywilej, który odnawiał istnienie województwa podlaskiego, w skład którego weszły ziemie: bielska, drohicka, mielnicka, brzeska, kamieniecka i dodatkowo ziemia kobryńska (bez powiatu goniądzkiego). W 1566 roku w związku z utworzeniem województwa brzeskiego oderwano z województwa podlaskiego ziemie: brzeską, kamieniecką i kobryńską. Także w 1566 roku utworzono urząd kasztelana podlaskiego. Do 5 marca 1569 r. województwo wchodziło w skład Wielkiego Księstwa Litewskiego. W dniu 5 marca 1569 roku na mocy unii lubelskiej przy aprobacie posłów podlaskich Sejm koronny przegłosował włączenie województwa podlaskiego do Korony Królestwa PolskiegoVolumina Legum T. II s. 77..