thumb|Eduard Buchner w czasie wykładu w Würzburgu (1911–1912) thumb|Eduard Buchner w czasie I wojny światowej (1914, Cambrai) W latach 1893–1909 zajmował stanowisko wykładowcy chemii w: Uniwersytecie w Kilonii (1893–1896) Uniwersytecie Eberharda Karola w Tybindze, chemia rolna (1896–1898) Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie (1898–1909) a w latach 1909–1917 był profesorem chemii na uniwersytetach: Wrocławskim (1909–1911) Juliusza i Maksymiliana w Würzburgu (1911–1917). Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się ochotniczo do służby w armii niemieckiej. Walczył w stopniu majora. Zmarł w Rumunii (Fokszany) wskutek ran od odłamków szrapnela, odniesionych w bitwie.
Zakres badań naukowych Prowadził badania w dziedzinie chemii związków cyklicznych (odkrycie pirazolu) oraz na pograniczu chemii i biologii (fermentacja, drożdże, fermentacja alkoholowa). Był uznawany za wnikliwego obserwatora i krytycznego interpretatora wyników oświadczeń. Podważył opinie, że fermentacja może być zachodzić tylko z udziałem żywych komórek drożdży (głoszoną, między innymi, przez Ludwika Pasteura). W rezultacie stosunkowo prostych doświadczeń z chemicznie zniszczonymi komórkami drożdży wykazał, że komórki żywe nie są niezbędne do fermentacji, natomiast niezbędne jest wytwarzane przez te komórki białko, enzym (zob.