Sytuację wojsk krzyżackich pogarszał fakt opanowania przez powstańców zaawansowanych technik walk, stosowanych wcześniej na tym terenie wyłącznie przez chrześcijan, takich jak atakowanie wrogich umocnień. thumb|left|400px|Działania wojenne i większe starcia Interwencja litewska Wsparcia powstańcom udzielił król Litwy (Aukszoty) Mendog starający się wykorzystać okazję do zwiększenia swoich wpływów w tym regionie. Litwini zaatakowali również ziemie sprzymierzonego z Krzyżakami księcia mazowieckiego Siemowita I, który poniósł śmierć w roku 1262 podczas obrony grodu Jazdów. W roku 1263 Mendog został zamordowany, jednak wielu ochotników z Litwy nadal wspierało powstanie. Po stronie Prusów opowiedzieli się również Żmudzini oraz książę Nowogrodzki Aleksander Newski. W 1263 r. wódz pruski Herkus Monte uderzył na ziemię chełmińską, pokonał mistrza krajowego Helmeryka von Würzburga w bitwie pod Lubawą. W związku z dramatyczną sytuacją zakonu krzyżackiego, papież Urban IV zaapelował o wsparcie dla braci zakonnych do rycerstwa zachodniego. W zamian za udział w walkach obiecywał on odpuszczenie grzechów, niezależnie od długości okresu służby. Krzyżakom pośpieszyli na pomoc krzyżowcy z Niemiec, m.in. Wilhelm IV, hr. Jülich, Engelbert I, hr. Mark. Skomand podszedł aż pod mury Torunia, musiał jednak ustąpić.