Bayliss i Starling ustalili, że pobudzenie (nawet sztuczne) w jakimkolwiek miejscu jelita, powoduje zawsze obwodowy kierunek skurczu.
Aktywność motoryczna jelita jest regulowana na kilka sposobów: Nerwowo: odruch żołądkowo-jelitowy – pobudza motorykę jelita, sygnalizuje o obecności pokarmu w żołądku odruch jelitowo-żołądkowy – hamuje motorykę żołądka, sygnalizuje żołądkowi nadmiar pokarmu w jelicie odruch jelitowo-jelitowy – hamuje motorykę jelita, sygnalizuje nadmierne i niebezpieczne rozciągnięcie jelita. Hormonalnie: Zwiększają motorykę: gastryna, insulina Hamują motorykę: sekretyna, glukagon.
Jelito grube Poza charakterystycznymi dla jelita grubego skurczami odcinkowymi i perystaltycznymi, obecne są tutaj jeszcze skurcze propulsywne i masowe.
Skurcze propulsywne rozpoczynają się w losowym miejscu i biegną w obu kierunkach. Najczęściej występują w jelicie ślepym oraz w okrężnicy wstępującej.
Skurcze masowe odbywają się kilka razy dziennie. Tuż przed skurczem zanika pozostała aktywność motoryczna na całym obszarze jelita grubego. Masy kałowe są przesuwane do odbytnicy w ciągu 20–30 sekund.