Opis Pershing IA przenosiły głowice jądrowe W50 o mocy 400 kT, na odległość do 740 km. Pocisk ten naprowadzany był bezwładnościowo z dokładnością CEP poniżej 150 metrów, co jak na początek lat siedemdziesiątych XX wieku, było znakomitym osiągnięciem. Napędzany dwoma stopniami napędowymi na paliwo stałe pocisk, miał 4600 kg całkowitej masy startowej, 10,55 m długości i 1,02 m średnicy.
Pociski Pershing skonstruowane zostały dla zapewnienia wsparcia w Europie, w trakcie trwającej wówczas Zimnej Wojny. Charakteryzując się bardzo dobrą jak na swoje czasy celnością CEP: 150 metrów, zdolne były do niszczenia nawet utwardzonych celów, jak bunkry dowodzenia czy centra łączności. W przeciwieństwie do późniejszych, bardziej nowoczesnych i precyzyjnych pocisków MGM-31B Pershing II, dzięki znacznie silniejszej głowicy jądrowej W50 o mocy do 400 kT, Pershing I mogły niszczyć duże skupiska ludności i wielkie instalacje wojskowe. Jednakże ograniczony do zaledwie 740 km zasięg tych pocisków, zmniejszał ich zastosowanie jedynie do wykorzystania taktycznego – niszczenia celów znajdujących się w pobliżu linii frontu.