Egzekwowanie blokady stało się podstawą francuskiej polityki zagranicznej od 1806 roku i zmusiło wszystkie kraje kontynentu do opowiedzenia się po jednej ze stron w konflikcie francusko-brytyjskimTulard 1987, cz. II, rozdz. 6..
Eskalacja konfliktu handlowego Brytyjski rząd w reakcji na wprowadzenie blokady kontynentalnej wydał serię rozporządzeń (Orders in Council), które nakazywały statkom krajów neutralnych udającym się do portów na kontynencie zawijać najpierw do portów brytyjskich. Statki niestosujące się do tych przepisów miały podlegać konfiskacie. W odpowiedzi Napoleon ogłosił pod koniec 1807 r. dekrety mediolańskie, w których zakazał neutralnym statkom odwiedzania portów w Wielkiej Brytanii, również pod groźbą przepadku. Od tego czasu każdy statek handlowy na wodach europejskich mógł zostać skonfiskowany przez jedną z walczących stron, niezależnie od tego, skąd i dokąd płynął.
Na mocy dekretów mediolańskich na kontynencie wprowadzono także dalsze restrykcje dotyczące towarów kolonialnych, takich jak kawa, tytoń czy cukier. Według nowych przepisów handel nimi był legalny tylko pod warunkiem, że udowodniono ich pochodzenie z kolonii innych niż brytyjskieSchroeder 1994, s. 326..