Polityka przedsiębiorstwa polegająca na produkcji jednej linii samochodów o współzamiennych częściach i stosunkowo rzadkiej wymianie modeli pozwoliła obniżyć koszty i przetrwać recesję.
W połowie lat 30. sytuacja ekonomiczna zmusiła jednak Packarda do skierowania oferty do nieco mniej zamożnych klientów. Pierwszy model zaoferowany w klasie średniej nosił oznaczenie 120. Auto wyposażone było w niezależne zawieszenie przednie i hydrauliczne hamulce. Dzięki niemu sprzedaż producenta zwiększyła się sześciokrotnie w ciągu zaledwie dwóch lat.
Poza modelem 120 w ofercie pozostawały luksusowe wersje Twelve, Super Eight i Eight. Pod koniec lat 30. Packard zaproponował kolejny model w klasie średniej. Produkcja tańszych aut na masową skalę sprawdziła się w czasie kryzysu lat 30., lecz nadszarpnęła renomę Packarda jako marki luksusowych aut, gdy po II wojnie światowej bogacące się społeczeństwo poszukiwało nowych samochodów.
Podczas samej wojny przedsiębiorstwo przestawiło się w całości na produkcję dla potrzeb wojennych i wytwarzało silniki lotnicze (licencyjny Rolls-Royce Merlin) i okrętowe (dla kutrów).