Z planów tych zrezygnowano, obawiając się transportu na wysokość 80 metrów, a także ze względu na wysokie walory estetyczne rzeźby.
Według anegdoty przytoczonej przez Vasariego Piero Soderini miał pewnego dnia skrytykować nos Dawida, który jego zdaniem był zbyt duży. Michał Anioł udając, że ma zamiar wysłuchać jego opinii wspiął się na rusztowanie z dłutem w dłoni i upozorował odkucie kawałka marmuru. Soderini miał zadowolony odpowiedzieć, że teraz twarz wygląda lepiej.
thumb|upright|Piazza della Signoria we Florencji – widok ogólny thumb|upright|Rysunek według Dawida Michała Anioła Leonarda da Vinci z 1504 roku Prace nad Dawidem Michał Anioł zakończył na początku 1504 roku. Ukończone dzieło zachwyciło urzędników florenckich. Zdecydowano, że rzeźba stanie w prestiżowym miejscu. Lokalizację rzeźby miała ustalić specjalnie powołana komisja, która zebrała się 25 stycznia 1504 roku w sali posiedzeń w pobliżu Piazza del Duomo. Licząca ok. 30 osób komisja składała się z miejskich rajców, malarzy i architektów. Wśród zebranych znaleźli się m.in: , Giuliano da Sangallo, Sandro Botticelli, Filippino Lippi, Leonardo da Vinci, Pietro Perugino, Cosimo Rosselli, Francesco Granacci, Baggio di Marco, Bernardo di Marco, .