Tymi wynikami niewątpliwie zwrócił na siebie uwagę w ojczyźnie klasyków, lecz szerszej publiczności dał się poznać dwa miesiące później podczas wielkiego Giro. Na górzystym etapie trzynastym ze słoweńskiego Kranj do austriackiego Linzu zabrał się w odjazd dziesięcioma niegroźnymi dla czołówki wyścigu kolarzami i na jednym z podjazdów oderwał się od towarzyszy ucieczki, zwyciężając po solowym rajdzie z przewagą dwóch i pół minuty nad najbliższym z nich.
Droga do włoskiej drużyny narodowej W sezonie 1995 głównym sponsorem ekipy, w której coraz większe poważanie zdobywał sobie Bartoli został producent ekspresów do kawy Saeco. Tymczasem Toskańczyk zaczął się pojawiać w czołówkach wyścigów o Puchar Świata. W marcu zajął piąte miejsce w klasyku Mediolan-San Remo, zaś miesiąc później był już trzeci w ardeńskim wyścigu Liège-Bastogne-Liège. Podczas tego wyścigu wszystkich zaskoczył niemłody już Szwajcar Mauro Gianetti, zaś Bartoli na finiszu przegrał jeszcze ze swym słynnym rodakiem Giannim Bugno, ale pokonał za to Francuza Laurenta Jalaberta. Natomiast pomiędzy obu wyżej wymienionymi imprezami zdołał wygrać rozgrywany we Flandrii 4-etapowy wyścig Driedaagse van De Panne-Koksijde. Jesień też przyniosła mu powody do zadowolenia.