Bartoli wygrał jeszcze latem Meisterschaft von Zurich, a poza tym był drugi w HEW-Cyclassics Hamburg, trzeci w Amstel Gold Race, czwarty w Giro di Lombardia i szósty w Ronde van Vlaanderen przez co uzbierał ogółem aż 416 punktów. Dzięki temu jako jedyny triumfator w 16-letniej historii Pucharu Świata wygrał z dorobkiem przeszło dwukrotnie większym od drugiego kolarza – Holender Leon van Bon miał ich tylko 190. Będąc u szczytu swych fizycznych możliwości Bartoli po raz pierwszy i jak się miało okazać po raz ostatni w karierze przymierzył się też poważnie do występu w Giro d'Italia. Przez dwa tygodnie toczył wyrównaną walkę z asami wyścigów etapowych: Włochem Marco Pantanim, Rosjaninem Pawłem Tonkowem i Alexem Zülle. Po czterech latach znów wygrał trzynasty etap tej imprezy (tym razem z metą w Schio), zaś w pierwszym tygodniu ścigania był drugi w Cuneo, Monte Argentario i Lago Laceno, zaś po piątym etapie jechał nawet dzień w różowej koszulce lidera. Nie wytrzymał jednak wyraźnie trudów całego wyścigu bo na siedemnastym odcinku w Dolomitach (do Selva di Val Gardena) przekroczył limit czasu i musiał się wycofać. W październikowym chłodzie wywalczył swój drugi w karierze brązowy medal na mistrzostwach świata w Valkenburgu.