W Paryż-Tours finiszował jednak dopiero czternasty dzięki czemu zdobył 12 punktów i miał ich w sumie 240 w stosunku do 275 Sorensena. W ostatnim wyścigu tego cyklu (Giro di Lombardia) wystarczało mu więc zająć minimum piąte miejsce. Do mety w Bergamo dotarł na czele wraz z trzema innymi kolarzami: Laurentem Jalabertem oraz Włochami Francesco Casagrande i Paolo Lanfranchim. Będąc pewny swego odpuścił finisz, wyścig wygrał Francuz, zaś Bartoli mógł się cieszyć z kolejnych 40 punktów (za czwartą lokatę) i generalnego zwycięstwa w Pucharze. Sukcesy pucharowe oraz zwycięstwa w Trofeo Laigueglia, Rund um den Henninger Turm i Trofeo Melinda pozwoliły mu również awansować na trzecią pozycję w rankingu UCI.
Rok później nie było już żadnych wątpliwości komu należy się Puchar. Bartoli ponownie wygrał w wielkim stylu ardeńską staruszkę ze startem i metą w Liège. W decydującą akcję zabrał się z dwoma innymi najwyżej notowanymi kolarzami ówczesnego peletonu, co więcej obaj jego rywale: Laurent Jalabert i Szwajcar Alex Zülle reprezentowali tą samą ekipę ONCE. Jednak Włoch, lider grupy Asics nie tylko nie dał się zgubić atakującym go na zmianę zawodników hiszpańskiej drużyny, lecz najpierw zmęczył Zulle'go a potem zgubił też Jalaberta i wygrał z przewagą aż 1:13 nad Francuzem.