W Atlancie Bartoli finiszował ósmy (tuż przed Zbigniewem Spruchem), zaś w Lugano był trzeci (odjechali mu tylko Johan Museeuw i Mauro Gianetti). Te sukcesy jak i zwycięstwa w półklasykach pierwszej kategorii: Giro del Veneto, GP Fourmies oraz Giro dell'Emilia sprawiły, że sezon 1996 ukończył na piątym miejscu w rankingu UCI.

Największe sukcesy Najlepsze dla Bartoliego okazały jednak dopiero sezony 1997 i 1998. W tym czasie powtórzył on osiągnięcia Lisa z Flandrii (Museeuw) z lat 1995-1996 i również rok po roku triumfował w całym Pucharze Świata. Jednak oba te sukcesy zostały odniesione w skrajnie różnych okolicznościach. W sezonie 1997 Bartoli wygrał swój pierwszy Liège-Bastogne-Liège gubiąc na podjeździe do mety zwycięzcę La Flèche Wallonne z owego sezonu Laurenta Jalaberta. Ponadto był znów piąty w Mediolan-San Remo, szósty w Amstel Gold Race i Meisterschaft von Zurich, lecz pomimo tego po ośmiu z dziesięciu pucharowych imprez miał aż 47 punktów straty do prowadzącego Duńczyka Rolfa Sorensena, który wcześniej m.in. wygrał Ronde van Vlaanderen. Na szczęście dla Włocha Skandynaw pod koniec sierpnia w trakcie wyścigu etapowego Ronde van Nederland (Dookoła Holandii) doznał kontuzji, która wyłączyła go ze startów do końca sezonu. To zdarzenie oczywiście znacznie ułatwiło Bartoliemu pościg za nim.