Całkowita długość linii wynosiła 7,2 km.
Linia dojazdowa do zajezdni, bez przystanków, wiodła ulicami Kartuz: Cmentarną, Kwiatową, Kazimierza Wielkiego, Kartuską i Pocztową.
Pod koniec II wojny światowej tabor trolejbusowy ewakuowano do Wałbrzycha, gdzie wojnę przetrwał jeden trolejbus Henschel wraz z przyczepą.
1949-1956 Starania nad reaktywacją przedwojennej linii trolejbusowej w Legnicy podjęto dopiero w latach 1947–1948, po pełnym uruchomieniu linii tramwajowych. Z braków zaopatrzeniowych reaktywacja trasy w dotychczasowym przebiegu przeciągnęła się do 1949 roku, po czym została zarzucona na rzecz innego planu.
Pod koniec wojny w mieście ulokowała się Północna Grupa Wojsk Armii Radzieckiej, która zajęła większość obiektów położonych w zachodniej części miasta (na lewym brzegu rzeki Kaczawy), a życie ludności polskiej skoncentrowało się na Bielanach, gdzie ulokowano mieszkania, urzędy i jednostkę wojskową. Wobec istnienia równoległej linii tramwajowej w rejonie ulicy Złotoryjskiej i jednoczesnych problemów z obsługą uczęszczanej linii autobusowej „A” sprzed dworca kolejowego na Bielany i lotnisko podjęto decyzję o przełożeniu trakcji trolejbusowej na tę trasę. W kwietniu 1949 roku przystąpiono do przenoszenia sieci trakcyjnej z pomocą żołnierzy mającego swe koszary na Bielanach Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego.