Był przeciwnikiem przyłączenia do ZRP studenckich kół marksistowskich. Z czasem doszedł do wniosku, że do programu socjalistycznego należy wprowadzić postulat niepodległości PolskiS.Grabski, Pamiętniki t. I, Czytelnik, Warszawa 1989, s. 51–64..
We wrześniu 1891 r. wyprowadził się z domu i wyjechał do Berlina dzięki czemu uniknął aresztowania (jesienią 1891 aresztowano wielu członków ZRP). Studiował przez rok na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Berlińskiego. Zetknął się tam z imperializmem niemieckim, który – jak sądził – przenikał całą niemiecką kulturę. Z kolei u polskiej bogatej młodzieży zaobserwował, że socjalizm był dla nich głównie intelektualnym, nowinkarskim snobizmem. W Berlinie zetknął się z 25-letnim Ignacym Daszyńskim, który pełnił wtedy rolę red. naczelnego „Gazety Robotniczej”, na czas nieobecności Daszyńskiego w Berlinie został początkowo tymczasowym, a po aresztowaniu Daszyńskiego w Krakowie, stałym redaktorem naczelnym „GR”, w której początkowo sam pisał większość artykułów podpisując je pseudonimem. Negatywnie wpłynęło to na jego zaangażowanie naukowe. Z czasem w redagowaniu GR zaczął pomagać mu Stanisław Przybyszewski. W maju 1892 roku na łamach „GR” Grabski wysunął postulat wprowadzenia walki o niepodległość do programu polskich socjalistów.