Opublikował tam jednak po niemiecku studium naukowe o Fryderyku Skarbku oraz książkę o myślicielu . Jesienią 1899 r. został bibliotekarzem w Muzeum Narodowym Polskim w Rapperswilu (przed nim stanowisko bibliotekarza zajmowali Stefan Żeromski i Romuald Mielczarski). W 1900 roku opublikował kluczową dla swojej późniejszej kariery naukowej pracę pt. Przyczynek do teorii poznania zjawisk społeczno-gospodarczych. Zajął w niej krytyczne stanowisko zarówno wobec dedukcyjno-psychologicznej szkoły wiedeńskiej (Carl Menger, Eugen von Böhm-Bawerk), jak i indukcyjnej szkoły historycznej (Gustav von Schmoller) występując z własną koncepcją oparcia badań o ciągle ewoluującą psychologię zbiorową. Praca ta spotkała się z uznaniem, m.in. zaproponowano Grabskiemu habilitowanie się w Krakowie, na Grabskim ciążyło jednak wydalenie z Austrii. Mimo to przyjechał do Krakowa nie meldując się oficjalnie (zamieszkał u siostry). Napisał podanie o zezwolenie na zamieszkanie w Galicji do namiestnika, hrabiego Pinińskiego. Pomimo że uzyskał poparcie Stanisława Tarnowskiego jego podanie spotkało się z odmową.