Franciszek Zachariasz Brożek (ur. 23 sierpnia 1890 w Krakowie, zm. w 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, członek i współzałożyciel Towarzystwa Sportowego „Wisła”, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jana, urzędnika pocztowego, i Józefy ze Stasików urodzony w Krakowie. Ukończył II Gimnazjum Św. Jacka w Krakowie oraz zaliczył cztery półrocza na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii (od lutego do lipca 1916 na froncie rosyjskim, a od lutego 1917 do czerwca 1918 na froncie włoskim). Jego oddziałem macierzystym był c. i k. Pułk Piechoty Nr 13. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 lutego 1918.
1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 8 pułku piechoty Legionów. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej, a następnie polsko-bolszewickiej.
Bramkarz pierwszej drużyny piłkarskiej Wisły Kraków do 1910. Reprezentant Polski w Igrzyskach Olimpijskich w 1924 (Paryż) w strzelectwie sportowym. Zajął 15. miejsce drużynowo w strzelaniu do tarcz 200, 400, 600, 800 m.