Typowe instrumentarium jazzu obejmuje instrumenty dęte – trąbkę, puzon, klarnet i saksofon – oraz sekcję rytmiczną z fortepianem, kontrabasem lub gitarą basową, gitarą, perkusją i niekiedy banjo; w różnych odmianach skład ten bywał poszerzany lub modyfikowany. Warstwa wokalna w jazzie nie jest konieczna, ale występuje w pieśniach jazzowych, bluesie, spirituals, standardach oraz w technikach takich jak scat, w których głos bywa traktowany instrumentalnie.
W XX wieku jazz przeszedł drogę od , tanecznej i rozrywkowej do jednej z najważniejszych form muzyki artystycznej, zachowując jednocześnie silny związek z praktyką wykonawczą, improwizacją i indywidualnym stylem muzyków.
Etymologia określenia „jazz” jest niepewna. Słowo to było początkowo zapisywane w różnych formach („jass”, „jas”, „jazz”). Jednym z najwcześniejszych udokumentowanych użyć terminu w odniesieniu do muzyki był rok 1915 w Chicago, gdzie słowa „jazz” używano wobec nowego, żywiołowego stylu tanecznego i rozrywkowego. Niedługo potem nazwa ugruntowała się w kulturze.
Historia