W 1942 roku Leningradzka Filharmonia została ewakuowana do Nowosybirska; tam właśnie Mrawinski dyrygował rosyjską premierą VII symfonii Szostakowicza i światową prapremierą VIII Symfonii tego samego kompozytora. W 1944 orkiestra wraz ze swoim szefem powróciła do Leningradu. W 1945 roku odbyły się dwie prapremiery: IX Symfonii Szostakowicza i V Symfonii Prokofiewa, w repertuarze z tego roku pojawili się: Beethoven, Brahms, Schumann i Schubert. W 1945 poprowadził prapremierę IX Symfonii Szostakowicza, jedynej symfonii tego kompozytora, którą nigdy później nie dyrygował. Lata powojenne obfitowały w znakomite osiągnięcia artystyczne, prapremiera VI Symfonii Prokofiewa (1947), prapremiery X Symfonii (1953) oraz koncertów: smyczkowego i wiolonczelowego Szostakowicza, coroczne koncerty na terenie Związku Radzieckiego, bardzo częste trasy koncertowe po całym świecie, w trakcie których dyrygował swoją orkiestrą w NRD i RFN, Szwajcarii, Francji, Austrii, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, we Włoszech, w Polsce, Rumunii i Hiszpanii. Sześć występów w Japonii. Wszędzie zbierał najlepsze recenzje, które gloryfikowano zarówno jego orkiestrę, jak i jego sztukę dyrygencką. W 1977 roku dostał nagrodę imienia Artura Nikischa jako pierwszy zagraniczny artysta.