6 marca 1987 Mrawinski po raz ostatni dyrygował orkiestrą, z którą spędził 50 lat swojego życia. W programie Niedokończona Schuberta i IV Symfonia Brahmsa. Prawie rok później, w styczniu 1988, Mrawinski umarł w swoim domu w Leningradzie.
Osiągnięcia Istotą dyrygenckiego stylu Mrawinskiego było absolutne panowanie nad orkiestrą i niezwykła precyzja odtwarzania partytury. Perfekcjonista, jakim był Mrawinski, nie lubił jednak nagrań studyjnych (tak samo jak Swiatosław Richter), pozostawił po sobie dużą ilość nagrań koncertowych, wśród których wyróżniają się rejestracje obu wizyt w Wiedniu i cykl koncertów w Moskwie.
Mrawinski był mizantropem, unikał wszelkich kontaktów z prasą, radiem i telewizją. Pedantyczny styl pracy z muzykami z orkiestry i współpracującymi z nim rosyjskimi kompozytorami przynosił efekty. Praktycznie każda z jego realizacji to niezwykłe dokonanie artystyczne. Często współpracujący z Mrawinskim Szostakowicz narzekał na drobiazgowe śledztwa, które ten urządzał takt po takcie, przyznał jednak rację, że taka współpraca pozwoliła mu na spojrzenie na swoją twórczość z zupełnie innej strony. Oprócz współczesnych mu kompozytorów radzieckich dodał do repertuaru swojej orkiestry Strawinskiego, Ravela, Debussy'ego, Sibeliusa, Straussa, Bartóka, Honeggera i wielu innych.