Gatunki współwystępujące z rybami (Chaoborus punctipennis, Chaoborus flavicans) są zwykle mniejsze i mają bardziej przezroczyste ciało, a ponadto unikają drapieżnictwa ze strony ryb przez dobowe migracje pionowe, tak aby przez jak najkrótszy czas przebywać w strefie, w której są widoczne dla tej grupy drapieżników – posługującej się głównie wzrokiem.

Larwy wodzieni same również są drapieżne. Ich łupem padają osobniki drobnego zooplanktonu należącego do wrotków, wioślarek i rzadziej do widłonogów. W wodzie unoszą się praktycznie w bezruchu w pozycji poziomej. Biernie czekają na swoje ofiary, aż te podpłyną w pobliże ich aparatu chwytnego. Aparat szczękowy jest niegryzący, dlatego też ofiary larw wodzieni muszą być wystarczająco małe. Spotykany jest również kanibalizm, większe stadia larwalne pożerają mniejsze. Posługują się wzrokiem, ale ofiary lokalizują głównie przez mechanorecepcję. Ponieważ im większa ofiara tym łatwiej ją znaleźć, ale tym trudniej złapać, więc larwy wodzieni preferują ofiary o średnich rozmiarach. Przykładowo, larwy czwartego stadium Ch. trivittatus preferują rozwielitki Daphnia pulicaria o długości ciała ok. 1,5 mm, czyli przeciętnej dla jej populacji.