Larwy wodzieni jako drapieżni przedstawiciele zooplanktonu są ważnym elementem ekosystemu. Sama obecność ich kairomonów wystarcza do zaindukowania dobowych migracji pionowych u ich ofiar czy cyklomorfozy, tj. wytworzenia struktur utrudniających pochwycenie.
thumb|Larwa wodzienia Dobowe migracje pionowe Mniejsze larwy są fototaktycznie pozytywne, natomiast większe fototaktycznie negatywne, tzn. podążają w przeciwnym kierunku do źródła światła. Przy czym zmiana nie następuje podczas przechodzenia między stadiami, ale zależy od rozmiaru ciała, który nie zawsze jest większy u starszych larw. Zasadniczo jednak dwa ostatnie stadia raczej migrują w sposób typowy, a dwa pierwsze w odwrotny. Jest to celowe działanie tych larw mające na celu unikanie drapieżnictwa. Stosunkowo duże i widoczne larwy starszych stadiów unikają posługujących się wzrokiem ryb, kryjąc się za dnia w strefie afotycznej lub, gdy zbiornik jest zbyt płytki, w osadzie. Dodatkowo, strefa ta jest unikana przez ryby ze względu na małą ilość tlenu. Nocą zaś, gdy są jeszcze słabiej widoczne, wypływają ku powierzchni, gdzie polują na swoje ofiary, a warunki termiczne są korzystniejsze.