Z kolei larwy młodszych stadiów, które są zbyt małe na ofiary ryb, ale mogą paść ofiarą drapieżników bezkręgowych wykonujących migracje pionowe (Leptodora, oczliki, starsze larwy wodzieni), wykonują migracje odwrotne – tj. za dnia kierują się ku strefie eufotycznej, a nocą ku strefie dennej.

Larwy wodzieni podczas wieczornych i rannych migracji tworzą chmary wykrywalne echosondą.

Oddychając beztlenowo kumulują, w zależności od gatunku, kwas mlekowy, kwas bursztynowy lub alaninę. Znoszą też zewnętrzne stężenia siarkowodoru zabójcze dla innych owadów.

W osadzie najczęściej zagrzebują się rozpoczynając od tylnego końca ciała. Tam ustawiają się w pozycji zgiętej, głową do góry. W zależności od gatunku mogą zagrzebywać się na różną głębokość – do kilku centymetrów. Czasem, np. gdy rozpoczynają zagrzebywanie głową w dół, nie wnikają w podłoże całkowicie.

Larwy wodzeni całkowicie schowane w osadzie nie zostawiają żadnych kanałów, przez które mogłaby następować wymiana substancji między wodą a osadem, jednak naprzemienne zagrzebywanie i wygrzebywanie się powoduje resuspensję osadów.