Z tego powodu władze zaborcze rozważały przeniesienie biskupa do Klagenfurt am Wörthersee, do czego jednak ostatecznie nie doszło. W Krakowie w imieniu wygnanego biskupa rządziło kolejno trzech administratorów: W latach 1836–1841 bp Franciszek Zglenicki, następnie ksiądz Ludwik Łętowski do momentu rezygnacji w 1849 r., a po nim do śmierci biskupa Skórkowskiego rządził ksiądz Mateusz Gładyszewicz. Na jakiekolwiek inne zmiany, np. mianowanie nowego biskupa, nie wyrażał zgody papież Pius IX uznając biskupa Skórkowskiego za jedynego legalnego rządcę diecezji krakowskiej.
Biskup zmarł na wygnaniu w wieku 83 lat, planowano pochować go w Krakowie, lecz zasłaniając się przepisami policyjno-sanitarnymi władze austriackie nie wyraziły na to zgodyKorespondencja Czasu Opawa Czas 1851 nr 26 z 1 lutego s.2. Biskupa tymczasowo pochowano we wsi Katarzynki pod Opawą w tamtejszym kościele parafialnym.
Do Krakowa sprowadzono jego prochy dopiero 9 października 1913 i pochowano pod konfesją św. Stanisława w katedrze wawelskiejSprowadzenie zwłok biskupa Skórkowskiego Czas 1913 nr 466 z 9 października s. 1Pogrzeb x. biskupa Skórkowskiego Czas 1913 nr 467 z 9 października s.3.
Przypisy
Bibliografia Jacek Urban, Diecezja krakowska w XIX w. [w] Kościół krakowski w tysiącleciu, wyd.