Łódzka telewizja jeszcze przed otwarciem własnego studia, podjęła produkcję widowisk teatralnych. Pierwszym była inscenizacja Sędziów Stanisława Wyspiańskiego, nadana w grudniu 1956 roku, natomiast pierwszym pełnym spektaklem – Geniusz według Williama Saroyana w adaptacji i reżyserii Zbigniewa Kuźmińskiego. W 1958 roku rozpoczęto realizację spektakli w nowym studiu przy ulicy Narutowicza – pierwszym z nich była Kolonia Karna Franza Kafki w reżyserii Kazimierza Oracza. Z ośrodkiem współpracowali m.in.: Zygmunt Hübner, Tadeusz Minc, Jerzy Grzegorzewski, Maciej Prus, Bogdan Hussakowski, Tadeusz Bradecki, Adam Hanuszkiewicz, Laco Adamik, Kazimierz Kutz, Feliks Falk i Agnieszka Holland.
Z czasem spektakle zaczęły ukazywać się w cyklach: Teatr Popularny Teatr poniedziałkowy Teatr piątkowy Teatr niedzielny Studio współczesne Studio prozy Teatr poezji Estrada literacka Teatr Telewizji na Świecie Teatr Sensacji „Kobra” Teatr Faktu Widowiska teatralne realizowane były zarówno w studiu telewizyjnym, jak i w łódzkich teatrach. Wiele z nich, zwłaszcza w początkowym okresie, emitowanych było wyłącznie na żywo. 31 sierpnia 1962 roku po raz pierwszy zarejestrowano spektakl Jesienna nuda Mikołaja Niekrasowa w reżyserii Jerzego Antczaka ze Stanisławem Łapińskim i Ludwikiem Benoit, a co ciekawe zapis był dziełem przypadku.