W 1944 „The New York Times” zaproponował Hazlittowi relacjonowanie prac Konferencji w Bretton Woods. Propozycji tej nie przyjął. Jako jeden z niewielu ówczesnych dziennikarzy i ekonomistów Hazlitt otwarcie sprzeciwiał się planom Keynesa dotyczącym utworzenia Międzynarodowego Funduszu Walutowego oraz Międzynarodowego Banku Odbudowy i Rozwoju (Banku Światowego). Swoją postawą naraził się właścicielom, przez co jego teksty zaczęły się pojawiać jedynie w osobnej kolumnie gazety, na stronach poświęconych tematyce finansowej.
Ład, jaki wedle inflacjonistycznego planu ustanowiono po II wojnie światowej, krytykował również w swoich późniejszych pracach: Will Dollars Save the World? (1947), What You Should Know about Inflation (1960), Inflacja – wróg publiczny nr 1 (1978), From Bretton Woods to World Inflation: A Study of Causes and Consequences (1984).
Filozofia moralna W swoich studiach nad zagadnieniami ekonomicznymi szczególną uwagę poświęcał kwestiom związanym z moralnością i sprawiedliwością, czego efektem była książka Foundations of Morality, traktująca o związkach prawa, etyki, moralności i religii z kooperacją społeczną na przestrzeni dziejów. Swoją ostatnią (napisaną wspólnie z żoną) książkę The Wisdom of the Stoics (1984) poświęcił życiu i twórczości Seneki, Epikteta i Marka Aureliusza.