Aby postacie były jeszcze bardziej realistyczne i efektowne, Peglau zalecił także dodanie mężczyznom nosów, palców, uszu i ust. Pierwszy szkic małego mężczyzny, bardzo szczegółowego, ubranego w płaszcz i kapelusz z szerokim rondem, narysowała jego sekretarka, Anneliese Wegner. Komisja zatwierdziła projekt, ale zdecydowała się zastosować mniejsze sygnalizatory, aby ograniczyć koszty. Spowodowało to konieczność zmniejszenia i uproszczenia sylwetki poprzez pominięcie palców, ust i uszu. Pozostał nos, płaszcz i kapelusz, ale Peglau obawiał się że komisja je odrzuci, uznając to za nawiązanie do niższej klasy średniej. Druga zmiana dotyczyła postawy człowieczka „na zielonym świetle”: Peglau wyobrażał sobie go zwróconego w prawo, ale komisja ze względów ideologicznych zwróciła go w lewo.
Pierwsza sygnalizacja świetlna dla pieszych z została zainstalowana w 1969 roku pomiędzy Unter den Linden i Friedrichstraße i odniosła natychmiastowy sukces, ponieważ dzięki niej nawet osoby cierpiące na daltonizm, niedowidzące i dzieci mogły łatwiej zrozumieć znaczenie sygnałów.