Nazwy pochodzące z języków brytańskich to m.in.: London, Penicuik, Perth, Aberdeen, York, Dorchester, Dover oraz Colchester. Elementy języków brytańskich są również widoczne w przedrostkach bre- i bal- w nazwach wzgórz. Combe jako określenie wąskich, głębokich dolin i tor jako określenie wysokiego, skalistego wzgórza to przykłady zapożyczeń z języków brytańskich.
Charakterystyka języków brytańskich Gałąź języków brytańskich charakteryzuje się odmianą praindoeuropejskiego fonemu [kw] na p (w odróżnieniu od c w językach goidelskich). Inne cechy charakterystyczne to: traktowanie końcówek –m, -n jako –am, -an. zamiana spółgłoski s- znajdującej się na początku wyrazu przed samogłoską na h- walijski: hen „stary”, hir „długi”, hafal „podobny” bretoński: hen „stary/antyczny”, hir „długi”, hañval „podobny” kornijski: hen „stary/antyczny”, hir „długi”, haval „podobny” irlandzki: sean „stary”, síor „długi”, samhail „podobieństwo”