języki brytańskie stosują oryginalne głoski nosowe przed –t, podczas gdy języki goidelskie zamieniły –nt na d bretańskie kant „sto” a irlandzkie céad sp, sr, sv/sw staje się f, fr, chw *swero „zabawka, gra” to po walijsku chwarae i po bretońsku c'hoari (ale po kornwalijsku gwari) *srokna „nozdrze” to po walijsku ffroen, kornwalijsku frig i bretońsku froen, a po irlandzku srón s na początku wyrazu przed spółgłoskami zanikło smeru stało się po walijsku mêr „szpik kostny”, po irlandzku sméar slemon stało się po walijsku llyfn, kornwalsku leven i bretońsku levn „gładko”, a po irlandzku sleamhain „gładko” w (czyli u w tekstach łacińskich i ou w greckich) zamienia się w gw na początku wyrazu, a w w środku wyrazu, podczas gdy w celtyckich staje się f na początku wyrazu i zanika jeżeli występuje w środku windos „biały” to po walijsku gwyn, kornwalsku gwynn, bretońsku gwenn, irlandzku fionn „sprawiedliwy” wassos „służący, młody człowiek” to po walijsku, kornwalsku i bretońsku gwas spółgłoski zwarte stają się spółgłoskami szczelinowymi: pp, cc staje się f, ch (c’h), th (z) przed samogłoską a lub spółgłoskami płynnymi cippus > bretońskie kef, kornwalskie kyf, walijskie cyff „pień drzewa” cattos > bretońskie kaz, kornwalijskie kath, walijskie cath „kot”, a irlandzkie cat bucca > bretońskie boc'h, kornwalijskie bogh,