MAGLI → mál „książę”; metafonia u, i oraz e, o i epenteza wygłosowych –i, -u. W czasach historycznych (VI-X w n.e.) dokonały się kolejne zmiany na całym obszarze goidelskim, m.in.: dyftongizacja é→ ía i ó→úa; przejście w proliktykach t-, k-, s-, w d-, g-, Ø- ; zmiana mb, nd w m(m), n(n) pod akcentem; paralelna, ale różnie zrealizowana tendencja do anaptyksy w sąsiedztwie samogłosek płynnych oraz dyftongizacja samogłosek płynnych oraz dyftongizacja samogłosek krótkich przed płynną.
Morfosyntaktyka System goidelski ukształtował się w epoce przedhistorycznej i do XIII w. n. e. nie uległ większym zmianom, nie licząc zaniku neutrum. Dopiero później nastąpiły znaczne uproszczenia: zanik infiksów i sufiksów zaimkowych; zanik różnic akcentowych w czasowniku (uogólnienie pozycji inicjalnej); tendencja do nieodróżniania końcówek „łącznych” od „absolutnych”; zanik deponentiów; ograniczenie copuli do 3 sg.; powstanie koniugacji peryfrastycznej; naruszenia składni zgody.