Siedziba centrali fabryki mieściła się przy ul. Władysława Reymonta 9 Sanoku, tak samo jak fabryka akumulatorów. Przedstawicielstwo spółki działało w Warszawie przy ulicy Widok 18 (lata 30.), przy ulicy Kredytowej (1939). Ponadto przedstawiciele fabryki funkcjonowali w Krakowie, Lwowie, Poznaniu, Bydgoszczy, Wilnie.
Po zakupie licencji na produkcję laticelu spółka prezentowała się na Targach Poznańskich 1937. Latem 1938 fabryka prezentowała się na Targach Wschodnich we Lwowie. W 1938 fabryka otrzymała złoty medal za eksponaty na Wystawie Szpitalnictwa w Warszawie, gdzie wyróżniono wyroby z gumy porowatej laticel (uszczelniacze do okien i drzwi, materace, poduszki).
Po wybuchu II wojny światowej i nastaniu okupacji niemieckiej fabryka przestała funkcjonować, Niemcy wywieźli sprzęt i maszyny do zakładów Semperita w Krakowie, natomiast Sanocka Fabryka Akumulatorów została podporządkowana firmie Accumulatorenfabrik, lecz produkcja nie była kontynuowana w tych ramach, zaś działał jedynie zakład remontowy. Dyrektorem fabryki gumy podczas wojny został mianowany pochodzący pierwotnie z Karwiny Edward Zajic, przeniesiony do Sanoka z Limanowej, jednocześnie w konspiracji będący szefem sanockiej komórki Organizacji Orła Białego–Związku Odwetu (OOB–ZO), który później poniósł śmierć w obozie Auschwitz-Birkenau.