Następnie występował w stołecznym Teatrze Syrena.

Kariera muzyczna Początki kariery Ludwik Sempoliński, mentor i profesor Połomskiego, stwierdził, że kierownictwo teatru Buffo nie potrafiło należycie docenić talentu jego podopiecznego: „Zniechęcony dwoma nieudanymi sezonami w Buffo, gdzie nie umiano go wykorzystać, obsadzając w banalnych piosenkach jak »Lody, lody…« i temu podobnych numerach, nie załamał się i nie zaniedbywał, śpiewając i opracowując piosenki w Polskim Radiu”. W 1958 zajął drugie miejsce w plebiscycie Polskiego Radia na najpopularniejszego polskiego piosenkarza; słuchacze podobno oddali na niego najwięcej głosów, ale dyrektor Władysław Szpilman zdecydował, że nie wypada, by młody wykonawca wyprzedził sławnego Mieczysława Fogga, któremu przypadło zwycięstwo.

Lata 60. Pierwszy utwór dla radia, „Piosenkę dla nieznajomej”, skomponowaną przez Jerzego Haralda ze słowami Zbigniewa Kaszkura i Zbigniewa Zaperta, nagrał jeszcze jako student. Już wtedy zyskał popularność, która rosła z każdym rokiem. Jednym z jej przejawów było zwycięstwo w ankiecie Szpilek, w której dostał 18,4% głosów, więcej niż m.in. Czesław Niemen, Wojciech Młynarski, Marek Grechuta i Mieczysław Fogg. W 1961 roku zdobył drugą nagrodę na 1.