Wojna wybuchła po serii incydentów związanych z jawnym udzielaniem pomocy przez Indie Mukti Bahini (bengalskiej organizacji wyzwoleńczej) podczas wojny o niepodległość Bangladeszu. Wojska pakistańskie szybko przeszły do ofensywy i pacyfikacji zbuntowanej prowincji. Na masową skalę rozpoczęły się ucieczki mieszkańców Bengalu. Do zaognienia sytuacji doprowadziły naloty pakistańskie na tereny przygraniczne, niektóre z nich miały miejsce na terytorium Indii. Indie uznały to za argument do wojny, która rozpoczęła się 3 grudnia. Zawieszenie broni zostało przyjęte 16 grudnia. Konflikt zakończył się zdecydowanym zwycięstwem armii indyjskiej, która w ciągu kilkunastu dni rozbiła wojska pakistańskie w Pakistanie Wschodnim. Skutkiem wojny było powstanie niepodległego Bangladeszu.
Na terenie Kaszmiru przewagę osiągnęło wojsko hinduskie. Rokowania pokojowe zakończyły się 2 lipca 1972 podpisaniem przez premier Indii Indirę Gandhi i prezydenta Pakistanu Zulfikara Ali Bhutto porozumienia w mieście Simla. Porozumienie z Simli przewidywało m.in. zaniechanie wrogiej propagandy, rozwiązywanie sporów drogą pokojową, wznowienie łączności między obydwoma krajami. W Kaszmirze wyznaczono nową linię demarkacyjną zwaną linią kontrolną. W maju 1976 roku Indie i Pakistan zdecydowały się przywrócić stosunki dyplomatyczne i handlowe.