Od lutego do 10 marca 1918, w okresie negocjowania przez Niemcy i Rosję radziecką pokoju brzeskiego (3 III), prowadził obok Macieja Radziwiłła i Władysława Studnickiego rozmowy z Zarządem Reichstagu na rzecz podtrzymania związków polsko-niemieckich w obliczu niekorzystnych dla Polski postanowień traktatu. Od kwietnia 1918 reprezentował rząd Jana Kantego Steczkowskiego w Berlinie, gdzie działał na rzecz współpracy z niemieckimi republikanami przeciwko bolszewikom. 30 czerwca 1918 zawarł w Berlinie z przedstawicielem Taryby Augustinasem Voldemarasem umowę o wzajemnym wspieraniu dążeń państwowotwórczych uznającą niepodległość Litwy. Latem 1918 popierał inicjatywę wprowadzenia Karola Stefana Habsburga z Żywca na tron polski, ale podczas rozmów w kwaterze głównej armii niemieckiej w Spa 13–14 sierpnia opowiedział się za tzw. rozwiązaniem kandydackim bez udziału Habsburgów. We wrześniu tego roku przekonywał w Berlinie rząd niemiecki do wykorzystania sił polskich przeciw rewolucji w Rosji radzieckiej w zamian za przyłączenie Kresów Wschodnich z Wilnem do Królestwa. Po ujawnieniu tych pertraktacji Voldemaras uznał w listopadzie 1918 umowę polsko-litewską za nieważną.