Współfinansował wydawany przez Witolda Giełżyńskiego od 5 listopada 1916 „Głos Warszawy” (następnie „Głos Stolicy”), w którym objął 1 kwietnia 1917 redakcję. W lipcu 1917 wziął udział w inauguracyjnym posiedzeniu Węgierskiego Związku Przyjaciół Polski w Budapeszcie, a następnie do sierpnia prowadził zakończone niepowodzeniem rozmowy z polonofilem Gyulą Andrássym i innymi politykami węgierskimi. W sierpniu 1917 udzielił wywiadu dla „” jako rzecznik polityczny „polskiego centrum”, którego istnienie podważali proendecki publicysta Andrzej Niemojewski na łamach „Myśli Niepodległej” oraz „Kurier Polski”; do tego czasu Centrum Narodowe opuściły wszystkie zrzeszone w nim ugrupowania (m.in. Liga Państwowości Polskiej i Zjednoczenie Ludowe), a podstawę bloku stanowili ziemianie guberni kieleckiej i radomskiej, zagrożeni rozwojem rewolucji w Rosji. Według informacji podanych na okręgowym zjeździe Komisji Porozumiewawczej Stronnictw Demokratycznych w Kielcach postawa Ronikiera i Wojciecha Rostworowskiego posłużyła gubernatorowi Beselerowi do odrzucenia warunków stawianych przez Zdzisława Lubomirskiego i innych nominatów podczas tworzenia Rady Regencyjnej we wrześniu 1917.