Wręczył następnie memorandum Rady Narodowej w sprawie Rady Stanu Beselerowi (17 XI) i Buriánowi (19 XI), ostrzegając tego drugiego, że Rada Narodowa utraci autorytet wśród Polaków w razie rozpoczęcia rekrutacji bez przyznania ograniczonej autonomii. Krytykowany za te działania przez obóz niepodległościowy, ustąpił ze stanowiska prezesa RGO w styczniu 1917. Nie wszedł do Tymczasowej Rady Stanu, ale uczestniczył w pracach jej Rady Departamentu Spraw Wewnętrznych. Przewodniczył delegacji aktywistów w rozmowach z tajnym Kołem Politycznym Erazma Piltza w Lozannie 16–19 lutego 1917.
Po rewolucji lutowej w Rosji wyjechał w kwietniu 1917 z inicjatywy władz austriackich na spotkanie w Sztokholmie z i innymi przedstawicielami Polskiego Komitetu Demokratycznego w Piotrogrodzie, a także organizacji polskich w Stanach Zjednoczonych. Nie doczekawszy się na ich przybycie wyruszył do Berlina, a ugoda w sprawie nietworzenia w Rosji polskiej armii przeciw państwom centralnym została zawarta pod jego nieobecność ze strony TRS przez Wojciecha Rostworowskiego i Włodzimierza Kunowskiego. 29 maja 1917 założył w Warszawie skrajnie aktywistyczny blok polityczny Centrum Narodowe i wysunął z jego ramienia postulat przyłączenia ziem białoruskich i litewskich do Królestwa Polskiego w zamian za ustępstwa terytorialne wobec Niemiec na zachodzie.