Misje kolumbańskie przyniosły do Europy pismo iryjskie i zachowane w Irlandii dzieła starożytne. Z misjami tymi wiązało się powstawanie skryptoriów i tym samym bibliotek (jak np. w Bobbio), słynących ze swych wielkich zbiorów. W klasztorach zakładane były także szkoły. Typowo ascetyczny charakter monastyriów kolumbańskich trafiał do ówczesnego przekonania; reguły i księga pokutna autorstwa Kolumbana nie działały odstraszająco, a raczej przyciągały nowych ludzi (tym samym denerwując biskupów) - były zgodne z ówczesną mentalnością. Jednakże po śmierci świętego kontrowersje co do iryjskiego spojrzenia na katolicyzm wzięły górę. Już w 623 poczęły się protesty mnichów i to w samym Luxeuil. Charakterystyczne, że były to protesty głównie mnichów pochodzenia galijskiego. Zaczęto więc regułę kolumbańską łagodzić (Donat z Besançon), aż w ogóle zniesiono ją w 817 na synodzie w Akwizgranie i wprowadzono do klasztorów kolumbańskich regułę św. Benedykta z Nursji. Samego Kolumbana uznano zaś uczniem tegoż świętego (!).