Ziemie nieksiężackie wraz z ich ludnością przynależącą do innych grup etnograficznych, kulturowo wyraźnie odróżniająca się od Księżaków, są w księstwie łowickim tradycyjnie określane jako ślacheccyzna i ślachciorze. Dla społeczności księżackiej zamieszkującej poza historycznymi granicami regionu (na rozparcelowanych majątkach szlacheckich) Halina Świderska odnotowała w I poł. XX w. nazwę ślacheccorze.
Zasięg terytorialny thumb|200px|Słup graniczny Księstwa Łowickiego z 1829 w Patokach Terytorium księstwa zmieniało się w czasie. W średniowieczu zasięg dóbr arcybiskupstwa gnieźnieńskiego odpowiadał lokalnej kasztelanii z siedzibą w Łowiczu. W XVI wieku późniejsze księstwo łowickie obejmowało dwa miasta (Łowicz i Skierniewice) oraz 116 wsi.
Dekretem cesarskim z dnia 9 lipca 1822 r. wydanym w Petersburgu określono granice zewnętrzne księstwa. Należały do niego folwark i grunty po dawnym zamku łowickim, niektóre grunty pod Łowiczem, a w Skierniewicach pałac, ogród i folwark. Dodatkowym nadaniem carskim z 1829 roku majętność ta zwiększyła się o ekonomie Skierniewice, Głuchów, Bąków, Jeziorko i Kompina.