Nazwa urzędowa W 1820 r., na mocy dekretu cara Aleksandra I, na obszarze dóbr arcybiskupstwa z czasów I Rzeczypospolitej utworzono oficjalnie księstwo łowickie. Zostało ono nadane Wielkiemu Księciu Konstantemu, podczas gdy jego żonie Joannie Grudzińskiej nadano tytuł księżnej łowickiej. Granice carskiego księstwa łowickiego istniejącego do odzyskania niepodległości przez Polskę w dużej mierze pokrywały się z granicami wcześniejszych dóbr arcybiskupstwa. Po 1918 r. nazwa ta pozostawała w użyciu, ale ma odtąd charakter wyłącznie historyczno-kulturowy.
Nazwa etnograficzna Niezależnie od zmian administracyjnych z 1918 r., nazwa księstwo łowickie pozostaje obecna w świadomości grupy etnograficznej Księżaków i jest używana jako określenie obszaru jej zamieszkania. Aniela Chmielińska, opisując kulturę księżacką, stosowała nazwę księstwo łowickie. We współczesnych publikacjach z dziedziny etnografii i dialektologii często stosuje się jednak niejednoznaczne terminy Łowickie i ziemia łowicka, odnoszące się zwykle do terenów kulturowo księżackich niezależnie od historycznych granic księstwa łowickiego, ale również do powiatu łowickiego.