Spójnik – wyraz łączący dwa zdania, równoważniki zdań lub wyrażenia w jedno zdanie złożone. Przeważnie występuje na granicy pomiędzy wypowiedziami składowymi, choć niektóre spójniki mogą być używane wewnątrz drugiej z nich. W funkcji spójników mogą także występować dwu- lub kilkuwyrazowe połączenia zawierające inne części mowy (są to tzw. spójniki zestawione).
Język polski Podział W języku polskim spójniki wyróżniane są zwykle jako osobna, nieodmienna część mowy. W języku polskim wyróżnia się: spójniki współrzędne (parataktyczne): łączne, np. a, i, oraz, tudzież rozłączne, np. albo, bądź, czy, lub wykluczające, np. ani, ni przeciwstawne, np. a, aczkolwiek, ale, jednak, lecz, natomiast, zaś wyjaśniające, np. czyli, mianowicie, to jest wynikowe, np. dlatego, i, przeto, tedy, więc, zatem, toteż spójniki podrzędne (hipotaktyczne), np. aby, bowiem, choć, czy, jeżeli, ponieważ, że. Spójniki podrzędne zawsze wprowadzają zdanie podrzędne (lub równoważnik zdania), tworząc zdanie złożone. Niektóre spójniki (np. a, czy, i) mogą, w zależności od kontekstu, reprezentować dwie różne z powyższych kategorii.