Pabianice – stacja kolejowa w Pabianicach, w województwie łódzkim, w Polsce. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca regionalnego. Historia
Położona jest na wybudowanej w latach 1901–1903 linii kolejowej warszawsko-kaliskiej. Budynek stacyjny wzniesiono w tymże okresie z cegły palonej w charakterystycznym dla ówczesnych niewielkich stacji kolejowych stylu neorenesansowym z linią kolejową szerokotorową o rozstawie szyn 1520 mm. Siłą napędową były parowozy. W analogicznym stylu wybudowano również stacje w Łasku (obecnie w ruinie), Zduńskiej Woli, Zgierzu czy Sieradzu. W 1914 zmieniono rozstaw szyn na 1435 mm. W 1965 linia kolejowa została zelektryfikowana. Na przestrzeni lat ubiegłych bryła budowli nie zmieniła wyglądu. Zachowały się detale wyposażenia wnętrz z początków XX wieku, w tym piece kaflowe oraz okienka kas wraz z ruchomym podajnikiem, w którego zagłębienie podróżny wkłada pieniądze, a po obrocie otrzymuje bilet. W 2005 roku przeprowadzono gruntowny remont, podczas którego zainstalowano napis „Pabianice. Miasto św. Maksymiliana Kolbego”. W budynku znajdował się oprócz kasy biletowej z poczekalnią (kasa nieczynna w godzinach nocnych – konieczność kupowania biletów w pociągu) i obszernego holu, delegatura Straży Miejskiej i punkt usługowy.