Lata 1969-1970 to najlepszy okres w karierze Margaret Court Smith w grze pojedynczej. Wygrała w tym okresie siedem turniejów wielkoszlemowych, jedyną porażkę ponosząc w półfinale Wimbledonu w 1969 (z późniejszą zwyciężczynią Ann Haydon-Jones). W 1970 jako druga kobieta w historii (po Maureen Connolly) sięgnęła po klasycznego Wielkiego Szlema, pokonując w kolejnych finałach Kerry Melville (Australian Open), Helgę Niessen (French Open), Billie Jean King (Wimbledon) i Rosie Casals (US Open). Dramatyczny przebieg miała jej walka o mistrzostwo w Paryżu (gdzie w jednym ze spotkań przegrywała z Olgą Morozową już 3:6, 2:5 i dodatkowo zmagała się ze skurczami mięśni nóg) i w Londynie. W trakcie turnieju wimbledońskiego doznała kontuzji kostki i w finale z King dążyła do maksymalnego skracania wymian, atakując bezustannie przy siatce; wygrała 14:12, 11:9 w najdłuższym w historii finale (pod względem liczby rozegranych gemów).